Litterae

Onus et jugum impositum a Domino sancto Joanni, ut Virginis Matris curam gereret, vere fuit jugum suave et onus leve. Quis enim non libentissime cohabitaret Matri illi, quae Verbum incarnatum in utero novem mensibus portavit, et illi totos triginta annos devotissime dulcissimeque cohabitavit? Quis non invideat dilecto Domini, qui in absentia Filii Dei praesentiam obtinuit Matris Dei? Sed nisi fallor, possumus et nos a benignitate Verbi, nostri causa incarnati et ex dilectione nimia nostri causa crucifixi, precibus impetrare, ut dicat et nobis: Ecce Mater tua; et Matri suae de nobis dicat: Ecce filius tuus. Non est avarus pius Dominus gratiarum, dummodo ad thronum gratiae ejus cum fide et fiducia et non ficto corde, sed vero et sincero accedamus. Qui nos coheredes esse voluit regni Patris sui, non dedignabitur certe nos coheredes habere amoris Matris suae. Sed nec ipsa Virgo benignissima gravabitur multitudine filiorum, cum sinum amplissimum habeat et valde cupiat, nullum perire ex his, quos Filius suus tam pretioso sanguine et tam pretiosa morte redemit. Adeamus ergo cum fiducia ad thronum gratiae Christi et suppliciter nec sine lacrimis ab eo petamus, ut de unoquoque nostrum Matri suae dicat: Ecce filius tuus; et unicuique nostrum de Matre sua dicat: Ecce Mater tua. Quam bene nobis erit sub praesidio tantae Matris? quis nos detrahere audebit de sinu ejus? quae nos tentatio superare poterit, confidentes in patrocinio Matris Dei et nostrae? Neque nos primi erimus in tanti consecutione beneficii. Multi nos praecesserunt: multi, inquam, ad singulare et plane maternum patrocinium tantae Virginis accesserunt, et nemo confusus aut tristis dimissus est, sed omnes hilares et gaudentes, freti patrocinio tantae Matris. De qua enim scriptum est: Ipsa conteret caput tuum (Gn 3,15), in ea confidunt, se quoque fidenter ambulaturos super aspidem et basiliscum, et conculcaturos leonem et draconem (Ps 90,13). Audiamus de multis paucos, sed eos potissimum, qui singularem fiduciam in protectione Virginis Matris se posuisse testantur, ut credibile sit, illos esse de numero illorum, quibus dictum sit a Domino: Ecce Mater tua, et de quibus dictum sit Matri: Ecce filius tuus.

Primus sit sanctus Ephraem Syrus, Pater antiquus et tantae celebritatis, ut, sancto Hieronymo teste (Lib. de Script. Eccles.), libri ejus legerentur in ecclesiis publice post Scripturas sanctas. Hic in sermone de laudibus Deiparae: Intemerata, inquit, prorsusque pura, Virgo Deipara, Regina omnium, spes desperantium. Et infra: Tu portus procellis vexatorum, solacium mundi, carcere clausorum liberatrix, tu orphanorum susceptio, tu captivorum redemptio, tu aegrotantium exsultatio et omnium salus. Et infra: Sub alis tuis custodi me et protege, miserere mei, qui sum luto inquinatus. Et infra: Non mihi alia fiducia, o Virgo sincera. Ave, pax, gaudium et salus mundi. Huic addamus S. Joannem Damscenum, qui fuit unus ex iis, qui Virginem sanctissimam in primis coluerunt et in ejus patrocinio speraverunt. Hic in oratione de nativitate B. Virginis: O Joachim, inquit, et Annae filia, et Domina, peccatoris orationem accipe, ardenter tamen amantis et colentis; teque solam spem gaudii habentis, vitae antistitem, in gratiam cum Filio tuo reducentem, firmamque salutis arrham, peccatorum sarcinam discute, tentationes comprime, pieque ac sancte vitam meam guberna, atque ad caelestem beatitudinem fac, te duce, perveniam. Addam duos ex Patribus Latinis. S. Anselmus in libro de excellentia Virginis (Cap. 3) alicubi dicit: Itaque cui saltem ita concessum fuerit, saepe dulci studio posse cogitare de illa, magnum promerendae salutis indicium esse conjecto. Et infra (Cap. 6) Velocior est nonnumquam salus memorato nomine ejus (Virginis Matris), quam invocato nomine Domini Jesu, unici Filii sui. Et id quidem non ideo fit, quod ipsa major et potentior eo sit, nec enim ipse magnus et potens est per eam, sed illa per ipsum. Quare ergo promptior salus in recordatione ejus quam Filii sui saepe percipitur? Dicam, quod Filius ejus Dominus est et Judex omnium, discernens merita singulorum. Dum igitur a quovis suo nomine invocatus, non statim exaudit, profecto id juste facit. Invocato autem nomine Matris, etsi merita invocantis non merentur, ut exaudiatur, merita tamen Matris intercedunt, ut exaudiatur. Sed sanctus Bernardus miro modo describit sanctissimae Virginis pium ac plane maternum affectum in homines sibi devotos, et contra eximiam et filialem pietatem eorum, qui B. Virginem Matrem agnoscunt. In sermone secundo super Missus est Angelus: O quisquis, inquit, te intellegis in hujus saeculi profluvio magis inter procellas et tempestates fluctuare quam per terram ambulare, ne avertas oculos a fulgore hujus sideris (Mariae, stellae maris), si non vis obrui procellis. Si insurgant venti tentationum, si incurras scopulos tribulationum, respice ad stellam, voca Mariam. Si jactaris superbiae undis, si detractionis, si aemulationis, respice stellam, voca Mariam. Si criminis immanitate turbatus, conscientiae foeditate confusus, Judicis horrore perterritus, barathro incipias absorberi tristitiae, desperationis abysso, cogita Mariam: in periculis, in angustiis, in rebus dubiis Mariam cogita, Mariam invoca. Ipsam sequens non devias, ipsam rogans non desperas, ipsam cogitans non erras. Idem in sermone de Nativitate beatae Mariae, sive de aquae ductu: Altius, inquit, intuemini, quanto devotionis affectu a nobis Mariam voluerit honorari, qui totius boni plenitudinem posuit in Maria: ut proinde, si quid spei in nobis est, si quid gratiae, si quid salutis, ab ea noverimus redundare. Et infra: Totis ergo medullis cordium et votis omnibus Mariam veneremur: quia sic est voluntas ejus, qui totum nos habere voluit per Mariam. Et rursum: Filioli, haec peccatorum scala, haec mea maxima fiducia est, haec tota ratio spei meae. His duobus sanctissimis Patribus addam etiam duos de schola theologorum aeque sanctos. Sanctus Thomas in opusculo de salutatione Angelica (Opus. 8) sic loquitur: Benedicta in mulieribus, quia ipsa sola maledictionem sustulit et benedictionem portavit et januam paradisi aperuit. Et ideo convenit ei nomen Maria, quae interpretatur stella maris, quia, sicut per stellam maris navigantes diriguntur ad portum, ita christiani diriguntur per Mariam ad gloriam. S. Bonaventura in sua pharetra (Lib. 1 c.5) sic ait: Sicut, o Beatissima, omnis a te aversus et a te despectus, necesse est, ut intereat: ita omnis ad te conversus et a te respectus, impossibile est, ut pereat. Idem Sanctus in vita beati Francisci de fiducia sancti Francisci in B. Virginem, Matrem, inquit, Domini nostri Jesu Christi indicibili complectebatur amore, eo quod Dominum majestatis fratrem nobis effecerit, et per eam simus misericordiam consecuti. In ipsa post Christum fidens, eam sui ac suorum advocatam constituit, et ad honorem ipsius a festo Apostolorum Petri et Pauli usque ad festum Assumptionis devotissime jejunabat. His omnibus addere placuit Innocentium Papam III, qui insignis cultor fuit Virginis Deiparae, nec solum in sermonibus eam magnifice praedicavit, sed etiam ad ejus honorem monasterium exstruxit, et, quod magis est admirandum, excitans populum ad spem in sanctissima Deipara constituendam, quasi praescius futurorum, ea dixit, quae proprio ac felici experimento postea comprobavit. Sic enim ait in sermone 2 de Assumptione: Qui jacet in nocte culpae, respiciat lunam, deprecetur Mariam: ut ipsa per Filium cor ejus ad compunctionem illuminet. Quis enim de nocte invocavit eam, et non est exauditus ab ea? Consulat lector, quae scripsimus de Innocentio Papa III in libro 2 cap. 9 De gemitu columbae. Ex his igitur satis aperte colligitur, ex signis electionis ad gloriam non esse ex postremis devotionem singularem ad Virginem Dei Matrem. Neque enim videtur posse perire is, de quo dictum sit Virgini a Christo: Ecce filius tuus, dummodo et ipse non surda aure audiat, quod ei Christus dixerit: Ecce Mater tua.

De septem verbis  - ad exordium: