Litterae

Alter fructus isque pretiosus colligi potest ex consideratione silentii Christi in tribus illis horis, quae fluxerunt ab hora sexta usque ad nonam. Quid enim, quaeso te, anima mea, fecit Dominus tuus in illis tribus horis? horror et tenebrae mundum involverant universum, et Dominus tuus non in lecto molli quiescebat, sed in Cruce nudus, doloribus plenus, sine ullo consolatore pendebat. Tu, Domine, qui solus hoc nosti, doce servulos tuos, ut intellegant, quantum tibi debeant, et saltem piis lacrimis compatiantur tibi et discant in hoc exsilio pro amore tuo aliquando, si tibi placitum fuerit, omni consolatione carere. Ego, fili, numquam in toto vitae meae mortalis decursu, qui nihil fuit nisi labor et dolor, majores angustias expertus sum, quam in illo trium horarum decursu; neque umquam libentius dolores pertuli, quam in illo eodem spatio temporis. Tunc enim ex lassitudine corporis semper magis ac magis vulnera dilatabantur. Tunc ex ipsa solis absentia frigus aeris auctum corpori meo ab omni parte nudo dolorem augebat. Tunc illae tenebrae, quae conspectum caeli et terrae et rerum ceterarum auferebant, cogebant quodammodo animam, ut sola corporis sui tormenta cogitaret: ita ex hac parte tres illae horae tres mihi anni esse videbantur. Sed quoniam desiderium, quo pectus meum ardebat honoris Paterni et oboedientiae ejus adimplendae et salutis animarum vestrarum procurandae, tale erat, ut, quo magis dolor corporis augebatur, eo magis ignis ille desiderii mitigaretur, videbantur mihi tres horae illae tria parva momenta temporis prae amoris patiendi magnitudine. O piisime Domine, si res ita se habent, valde ingrati sumus, quibus grave est unam horam in istis tuis doloribus cogitandis insumere, cum tibi grave non fuerit, tribus horis integris cum tenebrarum horrore in frigore et nuditate, in ardentissima siti, in cruciatibus acerbissimis pro salute nostra procuranda in Cruce pendere. Sed quaeso te, amor hominum, responde mihi, utrum dolorum vehementia facere potuerit, ut in illo tam longo trium horarum silentio cor tuum ab oratione cessaverit. Nos enim, cum in tribulatione versamur, praesertim si membra corporis acri dolore pungantur, non sine magno labore animum ad orandum applicare valemus. Non ita ego, fili, sed in carne infirma spiritum promptum ad orationem gerebam. Immo vero totas illas tres horas, in quibus nihil per linguam locutus sum, cordis ore ad Patrem pro vobis orando et clamando consumpsi. Neque solum orabam corde, sed etiam vulnere et sanguine. Quot erant in corpore meo vulnera, erant autem plurima, tot erant ora clamantia pro vobis ad Patrem; et quot erant sanguinis guttae, tot erant linguae petentes et postulantes misericordiam vobis ab eodem Patre meo et vestro. Nunc vero, Domine, plane confundis impatientiam servi tui, qui, si forte labore fatigatus vel dolore gravatus ad orandum accedat, vix potest mentem ad Deum attollere, ut pro se oret; vel si per gratiam tuam attollat, non potest diu attentionem continuare, quin mentem ad laborem vel dolorem suum reflectat. Miserere igitur, Domine, servi tui secundum magnam misericordiam tuam, ut, tam magno proposito exemplo paenitentiae tuae, discat vestigia tua sequi et perexiguas molestias suas saltem in oratione contemnere.

De septem verbis  - ad exordium: